( مسأله 1202 ) : هر گاه در نماز احتياط ، تشهد يا يك سجده را فراموش كند ودر جاى خودش تدارك آن ممكن نباشد ، احتياط واجب آن است كه پس از سلام نماز آن را قضا نمايد . ( مسأله 1203 ) : اگر نماز احتياط وقضاى يك سجده يا قضاى يك تشهد يا دو سجده سهو بر أو واجب شود ، بايد أول نماز احتياط را بخواند . ( مسأله 1204 ) : حكم گمان در ركعات نماز ، مانند يقين است . مثلا اگر نداند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت ، ولى گمان داشته كه دو ركعت خوانده ، بنا مىگذارد كه دو ركعت خوانده است . واگر در نماز چهار ركعتي گمان دارد كه چهار ركعت خوانده ، نبايد نماز احتياط بخواند . واما گمان در افعال نماز حكم شك را دارد ، پس اگر گمان دارد ركوع كرده ، چنانچه داخل سجده نشده است ، بايد ركوع كند ، واگر گمان دارد حمد را نخوانده ، وشروع به خواندن سوره كرده اعتنا به گمان ننمايد ونمازش صحيح است ، واحتياط اعاده نماز است . ( مسأله 1205 ) : حكم شك وسهو وگمان در نمازهاى واجب يوميه ونمازهاى واجب ديگر فرق ندارد ، مثلا اگر در نماز آيات شك كند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت ، چون شك أو در نماز دو ركعتي است ، نمازش باطل مىشود . مسائل سجده سهو ( مسأله 1206 ) : براي ده چيز بايد پس از سلام نماز دو سجده سهو كند به دستوري كه مىآيد : أول : حرف زدن سهوى بين نماز . دوم : سلام دادن بي جا ، مانند سلام دادن سهوى در ركعت أول . سوم : فراموش كردن تشهد . چهارم : شك بين چهار وپنج ركعت در نماز چهار ركعتي پس از سر برداشتن از سجده دوم . پنجم : فراموش كردن يك سجده چنانچه پس از داخل شدن در ركن بعد